Rozdział 2

Gdy rozpakowałam walizki i wzięłam gorący prysznic po dość długiej podróży, wyszłam z łazienki i ubrałam się w krótkie, czarne spodenki z wysokim stanem, czarną koszulkę na ramiączkach i czerwoną marynarkę. Do tego dopasowałam również czerwone, wysokie szpilki. Poprawiłam makijaż i wyszłam z mojego pokoju, kierując się do Ryana. Idąc w stronę jego pokoju rozglądałam się dookoła, czy nie napotkam się na chłopaka o czekoladowych oczach.

Okay. Pokój 220. Jestem na miejscu. Zapukałam, a drzwi otworzył mi Ryan. Zauważyłam za nim jakąś postać.

- Hej. – uśmiechnęłam się do Ryana i zaczęłam wyglądać za niego, by zobaczyć kto za nim stoi.

Osoba odwróciła się. To był on. Chłopak o anielskim głosie. Nagle poczułam jak moje wnętrze wypełniają motylki, a nogi się uginają.

- Hej skarbie. – mruknął Ryan i przyciągnął do siebie, co spowodowało, że wpadłam w jego ramiona. Lekko musnął moje usta.

- R-Ryan masz gościa. – odsunęłam się lekko od niego.

- Em.. Właśnie. Widzisz, Marina.. Były małe kłopoty z moim bagażem. – podrapał się po karku.

Zmarszczyłam brwi, patrząc na niego – To znaczy?

- Później Ci wytłumaczę. – Uśmiechnął się i podszedł do chłopaka. – Dzięki Justin. – poklepał go po ramieniu.

- Do usług. – zaśmiał się, z tego co mi wiadomo, Justin.

Szatyn zaczął kierować się do drzwi. Patrzyłam mu w oczy, a on puścił mi oczko i wyszedł.

Cholera no.

Od razu ocknęłam się i spojrzałam na Ryana.

- Wszystko okay? – zaśmiał się, patrząc na mnie.

- Taak. Pewnie. – zachichotałam nerwowo, przygryzając wnętrze policzka.

- Jakie teraz plany? – uśmiechnął się uwodzicielsko, podchodząc do mnie i łapiąc mnie w talii.

- Emm.. Idę rozglądnąć się po hotelu. – owinęłam ramionami jego szyję i musnęłam jego usta.

- To ja wezmę prysznic i zaraz do Ciebie dołączę. – wychrypiał oddając pocałunek.

Nic nie odpowiadając, oderwałam się od niego i zaczęłam kierować się w stronę drzwi.

- To paa. – zaśmiałam się, zaglądając na niego przez ramię i machając mu.

Gdy wyszłam z pokoju, rozglądnęłam się i ruszyłam w stronę windy. Nacisnęłam przycisk i czekałam, aż winda przyjedzie na moje piętro. Drzwi windy się rozsunęły, ukazując mi postać z moich snów. Niepewnie weszłam do środka i zauważyłam, że parter jest już wciśnięty, więc patrzyłam przed siebie na drzwi, nie chcąc pokazać mu moich lekkich już rumieńców. Starałam się je ukryć i mam nadzieję, że mi wyszło, gdyż czułam jego wzrok na sobie.

W pewnym momencie coś huknęło i światełko w windzie zgasło. Upadłam. Chłopak od razu podbiegł i kucnął przy mnie.

- Nic Ci się nie stało?! – spytał z przerażeniem w głosie.

- N-nie.. Jest okay. – mruknęłam, łapiąc się za głowę.

- Na pewno? – zapytał trochę spokojniej swym anielskim głosem.

- Tak. – uśmiechnęłam się lekko, choć wiem, że nie widział mojej twarzy. – Ciemno tu. – jęknęłam na co on się zaśmiał. – No co?!

- Niic. Ciemno to przyjemno. – zaśmiał się, a ja wywróciłam na to oczami.

- Naprawdę nie śmieszą mnie takie żarty. – mruknęłam do niego.

Cholera, dlaczego nie mogłam teraz zobaczyć jego pięknej twarzy? Głupie światło.

- Okay, okay. Spokojnie.

- Długo tu będziemy? – spytałam po dłuższej chwili ciszy.

- Nie mam pojęcia.. To pierwsza taka awaria, odkąd tu pracuję. – słyszałam zmęczenie w jego głosie.

- Długo? – oblizałam usta.

- Ale co? – mruknął zdezorientowany.

- No.. Pytam, czy długo tu pracujesz.. – zaczęłam bawić się swoimi palcami.

- Dość długo..

Siedzieliśmy we dwójkę na podłodze, a szatyn siedział naprzeciw mnie. Naprawdę jestem bardzo zaskoczona tym, że nie wariuję, że utknęłam w windzie..

- A Ty na jak długo tu przyjechałam? – spytał, przesiadając się obok mnie, na co ja się lekko odsunęłam. – Spokojnie. Nie gryzę. – Racja.. Połykasz w całości. Zaśmiałam się w myślach.

- Okay.. – mruknęłam i usiadłam tam, gdzie wcześniej. Moje nozdrza wypełnił niebiański zapach. Pachniał, tak samo jak wyglądał. Świetnie. – Przyjechałam tu na wakacje.. Tak dokładnie nie wiem ile tu będziemy.

- My? – przerwał na chwilę. – Aaa no tak. Ty i ten koleś.

- Ma na imię Ryan. – mruknęłam.

- Dobrze. Zapamiętam. A Ty ślicznotko jak się nazywasz? – spytał słodkim głosem.

Poczułam, że odwraca się do mnie przodem.

- Jestem Marina. – czułam, że moje policzki płoną, co było spowodowane tym, jak nazwał mnie chłopak.

- Miło mi. Jestem Justin.

- Mnie również jest miło. – wyciągnęłam rękę w jego stronę, a no ją złapał i zostawił na niej pocałunek. – Jaki gentelman. – zaśmiałam się.

-Jakżeby inaczej? – słyszałam lekkie rozbawienie w jego głosie.

- Uu.. Skromny bardzo też, patrzę, jesteś. – zaczęłam się śmiać.

- Ej, nie śmiej się. – zaśmiał się delikatnie, a ja cały czas się śmiałam. – No okay. Masz rację. – zaczął śmiać się ze mną.

- Justin.. Nie dotykaj mnie. – warknęłam.

- Co? O co Ci chodzi? – wymamrotał zaskoczony.

- Nie dotykaj mnie. – burknęłam przez zęby.

- Nie dotykam Cię, okay?! – krzyknął, najwyraźniej wnerwiony moim zachowaniem.

- To co to? – spytałam przerażona, po czym zaczęłam szukać telefon.

Gdy już go wyjęłam, zaczęłam świecić na miejsce, gdzie coś mnie dotknęło. – Cholera jasna! – wrzasnęłam, zauważając pająka, po czym od razu go zrzuciłam.

Czułam, że Justin mi się wpatrywał, a po chwili zaczął się śmiać.

- Co? Co jest takie śmieszne?! – zaczęłam świecić słabym światłem na chłopaka.

- Boisz się pająków? – rzucił przez śmiech.

- Panicznie. – jęknęłam. – Teraz masz mnie ratować. Błagam. – mruknęłam błagalnym  głosem.

- Okay chodź tu. – uspokoił się i rozłożył ramiona.

Bez zastanowienia  wtuliłam się w niego, a on objął mnie swoimi silnymi rękoma.

Zaciągnęłam się jego niesamowitym zapachem, a szatyn położył podbródek na mojej głowie.

- Opowiedz mi coś. – mruknął mi we włosy.

- To zależy co chcesz wiedzieć. – zaśmiałam się.

- Kim jest dla Ciebie Ryan? – spytał, a moje serce przyśpieszyło. Ryan to mój narzeczony. Kąpie się, bądź mnie szuka, wtedy gdy ja siedzę w objęciach obcego mi chłopaka uwięziona razem z nim w windzie.

- To.. Mój narzeczony. – mruknęłam cicho.

- Chyba jest od Ciebie trochę starszy, co? – czułam jego oddech na swoich włosach.

- Tak.. Troszkę. Jego rodzina ma dziwne zwyczaje.. – mruknęłam lekko niezadowolona.

- Co jest? – zadał pytanie swoim opiekuńczym tonem.

- Uhh.. Nic. Po prostu.. Są naprawdę dziwni. – skrzywiłam się.

- Dlaczego? – brał głębokie wdechy.

- Choć jest dorosły.. Nie pozwalają mu na stosunek przed ślubem. Myślisz dlaczego mamy oddzielne pokoje? Bo nie może nawet ze mną spać w jednym łóżku.. To popieprzone. – mruknęłam zniesmaczona.

- No wiesz.. Moi rodzice nie mają nic przeciwko, wobec seksu przed ślubem. – zaśmiał się.

- Sugerujesz coś? – zaczęłam się śmiać, a on razem ze mną.

- To czyli jesteś dziewicą? – czułam, że moje policzki są rozpalone.

- Em.. – skrzywiłam się lekko. – Tak.

- Nie ma się czego wstydzić.. To dobrze. – zakładam, że się uśmiecha.

Czy ja właśnie temu człowiekowi powiedziałam, że jestem dziewicą? Naprawdę nie umiem trzymać języka za zębami, zawsze muszę coś komuś wygadać.

- W sumie tak. – mruknęłam, chcąc zmienić temat. – Miewam ostatnio dziwne sny.

Poczułam jak chłopak spina mięśnie i bierze bardzo głęboki oddech.

- Coś się stało? – zwilżyłam językiem usta.

- Mogę Ci coś powiedzieć? – spytał z lekkim przejęciem w głosie.

- Pewnie. Śmiało. – powiedziałam bardzo łagodnie.

- Co do snów.. Ostatnimi czasy.. Uhh.. Śnisz mi się często. – wypuścił powietrze, które najwidoczniej trzymał w sobie.

Zachłysnęłam się swoją śliną. Jak?! Przecież.. To niemożliwe.

Justin od razu zaczął panikować i lekko walić mnie w plecy.

- Już.. Już dobrze. – wciągnęłam powietrze i uspokoiłam się.

- To dobrze. – odetchnął z ulgą.

Zbliżyłam usta do jego ucha.

- Ty też mi się śnisz. – szepnęłam, a światełko w windzie się zapaliło.

~*~
BARDZO PRZEPRASZAM.
Głupio mi cholernie z tego powodu. Wiem, jestem głupia i nie umiem.. Po prostu jest mi trudno. Nie umiem dodawać czegoś na czas, ale postaram się. NAPRAWDĘ POSTARAM SIĘ DODAWAĆ COŚ CO OKOŁO 2 TYGODNIE.
Chciałabym. SERIOSERIO.
Mam nadzieję, że coś tu się dzieje.. Że spodoba Wam się ten rozdział.
Dziękuję, że ktoś tu ze mną jest i to czyta.. Głównie są to moi przyjaciele, ale cóż.. Kocham ich i dziękuję, że podtrzymują mnie na duchu <3.
I BARDZO DZIĘKUJĘ ZA 6-7 KOMENTARZY POD WCZEŚNIEJSZYM ROZDZIAŁEM! Mam nadzieję, że będzie ich coraz więcej. Liczę na Was <3.
Jeżeli chcecie być poinformowane to piszcie, albo numer GG w komentarzu, albo nazwę TT. Jak Wam wygodniej ;))